Misschien roepen de twee schilderijen van scènes uit Dubai wat vragen op. Toch is er een heel logische reden dat ze onderdeel zijn van de expositie.

Toen ik een jaar of zeven was, verhuisde ik samen met mijn vader, moeder, broer en zus naar Koeweit, vanwege het werk van mijn vader bij Philips. Na enkele jaren volgden Abu Dhabi en Dubai. In totaal heb ik acht jaar in het Midden-Oosten gewoond, voordat we terugkeerden naar Nederland. Die periode heeft een blijvende indruk op mij achtergelaten. De cultuur, de landen, het leven daar – het is allemaal diep in mijn geheugen en hart verankerd.

Als kind was het leven daar niet altijd eenvoudig. Op de fiets naar vriendjes of vriendinnetjes gaan was bijvoorbeeld ondenkbaar. Op school droegen we uniformen, en de jongens en meisjes zaten aan gescheiden kanten van de klas. Er waren zandstormen, en de zomers waren verzengend heet. Tijdens die zomermaanden gingen we meestal ‘op vakantie’ naar onze familie in Nederland.

Toch was het ook een ongelooflijk rijke en vormende tijd. We leefden tussen verschillende culturen die harmonieus met elkaar samenkwamen. Ik leerde gewoontes, talen en gebruiken kennen die mijn blik op de wereld blijvend hebben verbreed. Wekelijks gingen we naar het strand om te surfen en zwemmen, en we waren bijna altijd buiten.

Het waren jaren die mij hebben gevormd tot wie ik nu ben. Daarom vond ik het belangrijk om deze periode een plek te geven in mijn expositie. De twee schilderijen tonen het oude en het nieuwe Dubai – een stad die symbool staat voor verandering en herinnering. Mijn eigen herinneringen gaan vooral terug naar het oude Dubai, vol warmte, zand, licht en leven.