Op een koude maar stralende vrijdagochtend besloot ik dat het tijd was. Ik stapte op de fiets, zette hem bij het erf neer en liep naar de voordeur. Met lichte spanning trok ik aan de ouderwetse deurhandel, waarna een vriendelijk belletje door het huis klonk. Ik voelde me even alsof ik weer kind was, wachtend op Sinterklaas – heerlijke, tintelende verwachting.

De deur ging open en een vriendelijke vrouw keek me nieuwsgierig aan. Ik stelde mezelf voor en vertelde dat ik graag haar huis wilde schilderen, en vroeg of ik op de oprit mocht zitten om te werken. Ze keek verrast op. “Schilderen?” vroeg ze.
Ik knikte en vertelde meteen dat ik het schilderij wellicht wilde gebruiken voor een expositie in het gemeentehuis. “Dat hangt ervan af hoe het eruitziet,” gaf ze eerlijk terug.

Dus haalde ik mijn schetsboek uit mijn tas. Zodra ik het opensloeg, riep ze enthousiast dat ze mijn schetsen kende – dat ze ze al vaker had gezien – en dat ze ineens wist wie ik was. Hoe leuk is dat! Via haar man kende ze Martin, en zo ontstond er meteen een warm en levendig gesprek.

Ik werd uitgenodigd binnen te komen, en even later zaten we samen in de gezellige, warme keuken met een kop koffie.
Tot mijn verrassing vroeg ze me daarbij of ik interesse had om in september 2026 te exposeren in de Hiense kerk in Dodewaard. Een prachtig vooruitzicht waar ik meteen enthousiast van werd.